Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές,
Είναι χαρά μου να βρίσκομαι μαζί σας στον καθεδρικό ναό της Ρώμης: ο Πάπας είναι ο Επίσκοπος της Ρώμης, και εγώ είμαι Χριστιανός μαζί σας και επίσκοπος για εσάς. Ευχαριστώ τον καρδινάλιο βικάριο για τα λόγια με τα οποία άνοιξε αυτή τη συνάντηση, την οποία βιώνω ως μια μεγάλη αγκαλιά του Επισκόπου προς τον λαό του.
Χαιρετίζω τα μέλη του Επισκοπικού Συμβουλίου, τους εφημέριους, όλους τους ιερείς, τους διακόνους, τις μοναχές, τους μοναχούς και όλους εσάς, που εκπροσωπείτε εδώ τις ενορίες σας. Σας ευχαριστώ για τη χαρά της μαθητείας σας, για το ποιμαντικό σας έργο, για τα βάρη που φέρνετε και για εκείνα που αφαιρείτε από τους ώμους των πολλών ανθρώπων που χτυπούν την πόρτα των κοινοτήτων σας.
Τα λόγια που απεύθυνε ο Ιησούς στη Σαμαρείτισσα, τα οποία μόλις ακούσαμε στο Ευαγγέλιο, σε αυτή τη δύσκολη ιστορική περίοδο, απευθύνονται τώρα σε εμάς, την Εκκλησία της Ρώμης: «Αν γνώριζες το δώρο του Θεού!» (Ιωάν. 4, 10). Σε αυτή την κουρασμένη γυναίκα, που φτάνει στο πηγάδι την πιο ζεστή ώρα της ημέρας, ο Ιησούς αποκαλύπτει ότι υπάρχει ζωντανό νερό που ξεδιψάει για πάντα, μια πηγή που αναβλύζει και δεν στερεύει ποτέ: είναι η ίδια η ζωή του Θεού που δόθηκε στην ανθρωπότητα. Αυτό το δώρο είναι το Άγιο Πνεύμα, που σβήνει τις καύσεις μας και ποτίζει την ξηρασία μας, ρίχνοντας φως στο μονοπάτι μας. Ο Άγιος Λουκάς, στις Πράξεις των Αποστόλων, χρησιμοποιεί επίσης τη λέξη «δώρο» για να υποδείξει το Άγιο Πνεύμα, το δημιουργικό Πνεύμα ικανό να ανανεώνει τα πάντα.
Μέσα από τη συνοδική διαδικασία, το Άγιο Πνεύμα έφερε την ελπίδα για μια εκκλησιαστική ανανέωση, ικανή να αναζωογονήσει τις κοινότητες, ώστε να αναπτυχθούν σύμφωνα με το ευαγγελικό πνεύμα, σε στενή σχέση με τον Θεό και με την παρουσία της υπηρεσίας και της μαρτυρίας στον κόσμο.
Μετά από μια μακρά περίοδο ακρόασης και διαλόγου, το αποτέλεσμα της συνοδικής πορείας ήταν πρωτίστως μια ενθάρρυνση να αναδείξουμε τα διακονήματα και τα χαρίσματα, αντλώντας από τη βαπτιστική κλήση, θέτοντας στο επίκεντρο τη σχέση με τον Χριστό και την υποδοχή των αδελφών, ξεκινώντας από τους φτωχότερους, μοιραζόμενοι τις χαρές και τις θλίψεις τους, τις ελπίδες και τις δυσκολίες τους. Με αυτόν τον τρόπο, αναδεικνύεται ο σακραμεντικός χαρακτήρας της Εκκλησίας και, ως σημείο της αγάπης του Θεού για την ανθρωπότητα, η Εκκλησία καλείται να είναι ένα προνομιακό κανάλι ώστε το ζωντανό νερό του Πνεύματος να φτάσει σε όλους. Αυτό απαιτεί από τον άγιο λαό του Θεού να είναι υποδειγματικός. Όπως γνωρίζουμε, η σακραμεντικότητα και το πρότυπο είναι δύο βασικές έννοιες της εκκλησιολογίας της Β΄ Βατικανής Συνόδου και της ερμηνευτικής του Πάπα Φραγκίσκου. Θυμηθείτε πόσο πολύ είχε στην καρδιά του το πατερικό θέμα του mysterium lunae, δηλαδή την Εκκλησία όπως αντανακλάται στο φως του Χριστού, στη σχέση της με Αυτόν, τον ήλιο της δικαιοσύνης και το φως των εθνών.