Beste broeders en zusters,
Het is een vreugde voor mij om bij u te zijn in de kathedraal van Rome: de paus is de bisschop van Rome, en ik ben een christen met u en een bisschop voor u. Ik dank de kardinaal vicaris voor de woorden waarmee hij deze ontmoeting opende, die ik ervaar als een grote omhelzing van de bisschop met zijn volk.
Ik groet de leden van de Bisschoppelijke Raad, de pastoors, alle diakens, de religieuze zusters en broeders en u allen die hier uw parochies vertegenwoordigt. Ik dank u voor de vreugde van uw discipelschap, voor uw pastorale werk, voor de lasten die u draagt en die u opheft van de schouders van de vele mensen die aan de deur van uw gemeenschappen kloppen.
De woorden van Jezus aan de Samaritaanse vrouw, die we zojuist in het evangelie hebben gehoord, in deze moeilijke historische periode, zijn nu gericht aan ons, de Kerk van Rome: «Als je de gave van God eens kende» (Joh 4,10). Aan deze vermoeide vrouw, die op het heetst van de dag naar de put komt, onthult Jezus dat er levend water is dat voor altijd de dorst lest, een stromende bron die nooit opdroogt: het is het leven zelf van God dat aan de mensheid is gegeven. Dit geschenk is de Heilige Geest, die onze dorst lest en onze dorheid bevloeit en een licht op onze weg werpt. Sint Lucas gebruikt in de Handelingen van de Apostelen ook het woord «geschenk» om de Heilige Geest aan te duiden, de scheppende Geest die alles kan vernieuwen.
Door het synodale proces heeft de Geest de hoop gewekt op een kerkelijke vernieuwing, die in staat is gemeenschappen nieuw leven in te blazen zodat ze groeien in de stijl van het evangelie, in de nabijheid van God en in een aanwezigheid van dienstbaarheid en getuigenis in de wereld.
Na een lange periode van luisteren en debatteren was de vrucht van het synodale proces vooral een aanmoediging om de waarde van bedieningen en charisma's te vergroten, uitgaande van de dooproeping, door de relatie met Christus centraal te stellen en onze broeders en zusters welkom te heten, te beginnen bij de armsten, door hun vreugde en verdriet, hun hoop en moeilijkheden te delen. Op deze manier wordt het sacramentele karakter van de Kerk benadrukt en als teken van Gods liefde voor de mensheid is de Kerk geroepen om een bevoorrecht kanaal te zijn zodat het levende water van de Geest iedereen kan bereiken. Dit vereist dat het heilige volk van God voorbeeldig is. Zoals we weten zijn sacramentaliteit en voorbeeldigheid twee sleutelbegrippen in de ecclesiologie van het Tweede Vaticaans Concilie en in de hermeneutiek van paus Franciscus. Vergeet niet hoezeer hij het patristische thema van het mysterium lunae ter harte heeft genomen, dat wil zeggen, de Kerk gezien in de weerspiegeling van het licht van Christus, in haar relatie met Hem, de zon van gerechtigheid en het licht van de naties.